نوستالژيا

می‌آيی
می‌مانی
می‌روی
نمی‌آيی
اين فعل‌ها را
هرجور که صرف کنم،
تو مرد ِ ماندن برای هميشه نيستی
چه در آمدن
چه در رفتن
چه در نيامدن!

{دلتنگی امان‌ام را بريده
زندگی هيچ‌وقت با من مهربان نبوده
هنوز هم
تا خرخره
خون ِ دل می‌خورم.}

می‌مانم
می‌سوزم
می‌سازم
روزی که ترک‌ات کنم،
ديگر برنمی‌گردم.
منشور ِ چشم‌هايت را
با احتياط بر پوست‌ام بتابان
من رنگين ‌کمانی از احساسات ِ زنانه‌ام!

{بی‌قراری‌هايم را از تو
کله‌شقی‌هايم را از مادر
بی‌تابی‌هايم را از تو
‌صبوری‌ام را از مادر...
من اردی‌بهشت ِ پر گلی هستم،
که به اشتباه
در روزهای آخر ِ آبان شکفته‌ام.}

هرچقدر هم که بندباز ِ ماهری باشی،
يک روز ناگزير زمين می‌خوری
مواظب باش پيش ِ پاهای من نيفتی!

{در معشوق‌ام
دنبال ِ تو می‌گشتم
او اما در بزرگی
تنها قامت ِ بلند ِ تو را ارث برده‌بود.}

نه ابراهيم شدی،
نه سياوش.
اين قصه را هرجور که بنويسم،
آخرش می‌سوزی!

{دلتنگی امان‌ام را بريده
از زور ِ بی‌کسی با تو حرف می‌زنم.
اشتباه‌ ِ احمقانه‌ی من اين است؛
هميشه توی آدم‌ها
دنبال ِ تو می‌گردم پدر!}

    تير ۸۵

پی‌نوشت:
«حالا رفته‌است.احساس تنهايی‌ام با رفتنش بيشتر نشده، بلکه منظم شده‌است. حالا ديگر مطمئن‌ام که تنها هستم. خيال‌ام جمع است که رفته است. احساس خوشايندی نيست بلکه احساس مشخصی است. هرچه باشد از بلاتکليفی و انتظار بی‌حاصل بهتر است. گيج نيستم. رفتن‌اش را چون واقعيتی پذيرفته‌ام...»
«نمی‌دانم برای چه اين‌قدر دلهره دارم. از چيزی می‌ترسم. از چه؟ منِ احمق از بس با حس تنهايی، زندگی‌ام را سر می‌کنم، گمان می‌کنم با وجود عشق، اين تهی عظيمِ روح‌ام به پايان می‌رسد. ولی عملن می‌بينم با عشق، تهی‌تر از قبل می‌شوم. خالی‌تر از موقعی که عاشق نبوده‌ام. با چشمانِ خودم، به خوبی می‌بينم با عشق، عزلت‌ام شکل عاميانه و مبتذلی به خود می‌گيرد... مثل يک ازدحام بزرگ می‌ماند...»
«چيزهايی هست که هرگز نخواهم فهميد. مثلن: راستی چرا هر وقت به او فکر می‌کنم جايی درون سينه‌ام، جايی بين جناقِ سينه‌ام می‌سوزد؟ جوری که انگار توی قلب‌ام... چيزی شعله می‌کشد!
و اين‌که چرا او را با جان‌ام اين‌همه دوست‌اش داشته‌ام؟ راستی چرا؟»
« چشمان‌ام را آرام بر هم می‌گذارم و در لحاف‌ام مثل رويايی گرم فرو می‌روم. راستی چرا من اين‌قدر کوچک و شکستنی شده‌ام! دارم مثل يک دانه‌ی درشتِ برف ذره‌ذره آب می‌شوم. از شدت تب دارم ذوب می‌شوم. من خيلی دل‌ام می‌خواهد که در برابر زندگی واقع‌بين باشم ولی الان توی قلب‌ام، درست وسطِ جناقِ سينه‌ام تير می‌کشد و آن سوز درونی...»*

* بخش‌هايی از کتاب «شالی به درازای جاده ابريشم» از مهستی شاهرخی

 

/ 33 نظر / 16 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مزدک

اما برسيم اصل مطلب . فاطمه خانوم احساس زيبا داشتن دليل نمی شود که از ساختار شعر ( مطلوب ) فاصله گرفت . من نمی توانم با ( منشور ِ چشم‌هايت را با احتياط بر پوست‌ام بتابان من رنگين ‌کمانی از احساسات ِ زنانه‌ام!) ارتباط بر قرار کنم به نظر خودت زیاد انتزایی نشده . من چه عینیتی را برای این جمله می توانم قایل شوم . مطلب بعدی اینکه این پی نویس هایی که در انتهای کارات می اری این حس رو به آدم می ده که داری هی کار رو توضیح می دی . یا مثلا این پی نویس محرکت شده تا اثرت رو خلق کنی . در برخی مواقع این خوبه مثل آیه هایی که می آری . اما در برخی مواقع هم . نظر بقیه خوانندگان آثارت در این مورد چیه . مواظب خودت باش . شاد باش شاد و شاد .

آزاده بشارتی

با سلام _____________ وبلاگ دختر غزل فروش با غزل ديگري بعد از گذشت...به روز شد حتما سر بزنيد با احترام....آزاده بشارتي

آران ـز

سلام وبلاگتون رو از کامنتهای آقای فرجی پيدا کردم چه اتفاق خوبی.شعرتان فوق العاده بود؛فرای خوب.موفق باشيد اميدوارم زود زود به روز کنيد.

حامد

هنوز نيستی به روز!؟؟!!؟؟ اين اهنک رو خيلی از وبلاگ ها هست.. اما نمی دونم چرا اين قدر روی نوشته های تو خوب می شينه ..

hobgobin

سلام شما من رو نمی شناسيد. من اما شما رو از وبلاگ شوشو شناختم. خيلی تبريک ميگم. شما بايد و بايد باز هم چاپ کنيد. خيلی به من لطف می کنيد اگه به لاگ من هم سر بزنيد. مرسی. موفق هستيد. بيشتر باشيد.

afrodit

vayyyyyyyyyyyyyyy juju. shu shu kheyli gham dare naro fati naro. rasti velesh kon manam ziyad dnbalesh gashtam vali miduni be chi residam? khala tamame chizi ke azashun munde ye hichiye gondasto chandta zhen ke be ers bordim

مجتبی (شاسوسا)

هوم ..............هميشه از تکرار متنفر بودم .......اما حالا من تکراريم ...............مثل هميشه .......اصلا ساعت هست خدمتتون .......بخش بيماران روانی کجاست ........من نياز به يک کيسه باران دارم ........رشت مدتهاست که حتی بارانهايش ديگر ........................

جواد

مثل معمول کار خانمها اصالت بيشتری داره ولی تغيير موقعيت راوی با فونت فکر نکنم شعری باشه.به اضافه اينکه پايان مکاشفه وار غير لازمی برای مخاطب داره. چرا آوردن پدر؟