به پیامبری که در من زندانی‌ست...


تو آفتاب ِ نیمه‌ی مردادی، من دانه‌های برف ِ زمستان‌ام
هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام
یلدا چه صیغه‌ای‌ست!؟ نمی‌فهمم... بی تو تمام ِ زندگی‌ام یلداست
وقتی شبیه ِ شب‌پره‌ها از روز، از هر چه روشنی‌ست گریزان‌ام...
آن روزها که زندگی‌ام حول ِ چشمان ِ مهربان ِ تو می‌چرخید،
وقتی رسول ِ پیکر ِ سوزان‌ات یکباره ریخت در تن ِ ایمان‌ام،
وقتی که آیه آیه غزل می‌خواند لب‌هات روی ِ کاتب ِ دستان‌ام،
باران ِ واژه‌هات که می‌بارید هی سوره
                                          سوره
                                          سوره
                                                 به قرآن‌ام،
وقتی ولی‌ِ‌عصر برای من از مسجد‌الحرام گرامی‌تر...
تو مسجد‌الحلال شدی ای ماه، در سعی ِ راه ِ رشت به تهران‌ام
من مرده‌ام. چقدر حواس‌ات نیست... موسای ِ من عصای ِ عزیزت کو؟
اعجاز ِ اشتباه ِ تو... حالا من یک اژدها به هیأت ِ انسان‌ام
زن نیستی عزیز، بفهمی من بی امن ِ دست‌هات چه تنهایم
حالا که دست‌های نجیب‌ات را دیگر قرار نیست که دستان‌ام...
انگشت‌هام در تب ِ لب‌هایت، من بین ِ دست‌هات ترک برداشت
با بوسه‌هات زلزله برپا شد در تار و پود ِ پیکر ِ سوزان‌ام
در امتداد ِ نیمکت ِ چوبی من ذره 
                                         ذره
                                             ذره
                                                 فرو
                                                     پا
                                                       شید
تو ذره ذره گرگ شد و آرام چون بره‌ای کشید به دندان‌ام
«فاتی» به جای ِ «فاطمه» هم خوب است. یک ذره لوس هست ولی بد نیست
سرهم نگو. شکسته بخوان من را... حالا که تکه‌پاره و ویران‌ام...

¤¤¤
تو؛
آفتاب‌ ِ نیمه‌ی مردادی
من؛
دانه‌های برف ِ زمستانی
هی از تب ِ تو آب شدم دیگر چیزی نمانده‌است به پایان‌ام...

                                                                          آذر ۸۵

پی‌نوشت:
چقدر زندگی ما مثل زندگی «پنه‌لوپه» و «اولیس» است. ولی من نمی‌خواهم در انتظار ِ بازگشت ِ او شالی به درازای جاده‌ی ابریشم ببافم. من بافتن بلد نیستم. بافتنی نمی‌بافم. می‌نشینم و خیال می‌بافم. خیالات دور و دراز، رویاهایی به درازای جاده‌ی ابریشم... سال‌هاست که خیال می‌بافم. حالا دیگر به بافتن ِ خیال عادت کرده‌ام. قرن‌هاست که مثل ِ شهرزاد در ذهن‌ام داستان می‌سرایم تا زنده بمانم. من رویا می‌بافم تا بتوانم باز ادامه بدهم. چه چیز را ادامه می‌دهم؟ چیزی که نام‌اش را زندگی نهاده‌اند... (شالی به درازای جاده‌‌ی ابریشم / مهستی شاهرخی)



 

/ 37 نظر / 23 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آرزو شیرین زبان

سلام خسته نباشید شعرهای بسیار زیبایتان را خواندم واقعا لذت بردم .اشعارتان واقعا زیباست . لینکتان اضافه شد . سبز باشید .

maryam

سلام. شما بسیار زیبا مینویسین. من لذت میبرم از نوشته های شما.آفتابی باشین الهی

آيينه

نوع ديگری از شعر رو تجربه کردم عالی بود فاطمه ی کامل و خوب

علی.ن

سلام. همانطور که انتظارشو داشتم زيبا بود. خيلی زيبا. من با شما تو پايگاه خزه آشنا شدم. خيلی خوشحال ميشم اگه نظرتون رو درمورد نوشته هام بدونم. موفق باشين. علی

کرمشاهی

سلام شاعر دياز پام ۱۰ با تشکر از کارهای خوبت اگر چه کاش کتابت را يک دست تر چاپ می کردی وقت کردی سری به وبلاگ من هم بزن

لی لا - آبی آسمانی

بچه جان تو با توفان کاترينا هم از جا کنده نميشی چه برسه به فوت فوتای من :) گرفتی منو ها! دستت درد نکنه واقعن، ولی عجب خوابی کردم اون شب:) آخيش :) آهان چون بعد از «من» کاما نبود نفهميده بودمش. فيلم؟ کجا تو بلاگ تو؟

مهران مهرانفر

سلام ... وقت به خير ... خسته نباشيد ... ممنون از حضورتون ... کار زيباتونو خوندم ... سرشار از انديشه در قالبی دلنشين .. تبريک می گم .. کارتون خودش قالبشو پيدا کرده ... منم به روزم ... موفق باشيد ... به اميد ديدار ...

لاشريکستان

نفستان گرم...عجب غزلی سرودهايد...دنيای مجاز شعر و حتی همين دنيای مجازي،اين روزها کمتر به گوشمان حرف دلی را می خواند...غم داشت مثل بيشتر روزهای اين وبلاگ...