تنها صداست که می‌ماند. . .

 

فروغ می‌گفت: بهترین مرگ، مرگِ آنی است. من همیشه از خدا می‌خواهم که با مرگِ آنی و بدونِ درد از دنیا بروم. . .
تو هم ناگهانی رفتی مَرد. درد که نداشت. داشت؟

 پی‌نوشت:
میگن آدمایِ خوب قبل از رفتن، حال‌شون خیلی خوب می‌شه؛ چون دارن میرن یه جایِ خوب. ما از کجا باید می‌فهمیدیم که این حالِ خوب نشانه‌ی چیه؟ همیشه بعد از این‌که اتفاق می‌افته، می‌فهمیم. ولی فکر کنم خودت می‌دونستی؛ چون هیچی نگفتی و اون‌جوری فقط لبخند زدی. شاید داشتی خداحافظی می‌کردی و ما نمی‌فهمیدیم. ولی چه خداحافظیِ باشکوهی!
خیلی‌ها آرزو دارن در اوجْ خداحافظی کنن؛ اما نمی‌تونن. شاید هم اون لبخند همین معنا رو داشت. شاید اگر حرف می‌زدی، همه‌ی خداحافظی‌ات می‌شد همون چند تا کلمه؛ ولی چون همیشه شاعر بودی، فقط مهربان و با سپاس نگاه کردی و لبخند زدی. حالا که فکر می‌کنم، می‌فهمم این‌جوری بیش‌تر حرف زدی. . .
(آخرین نامه‌ی رضا کیانیان به خسرو شکیبایی)

 

 

/ 6 نظر / 22 بازدید
فاطمه

خدا بیامرزتشون واقعا جای خالیشون حس خواهد بود...

مطهره

دیروز که کمی تا قسمتی خشک شدم..متن نامه کیانیان عزیز را هم خواندم کمی تا قسمتی ...بودم.و خب که چه..از دیروز هی فکر کردم کی دیگه می خواهد یه جوری دیالوگ بگه ادم سیخ شه.... خداش بیامرزد...

یونان

خدا را سپاس میگوییم بخاطر نعمت وجود آنانکه خود را پیش روی جمعیت مردم ساکت و بی درد, به آتش میکشند...