چهارشنبه ٢٧ دی ۱۳۸٥

اگر اتللوی من بودی...

وقتی که بسته دست ِ کسی انگار یکباره راه‌های گشایش را،
وقتی نمانده جز تلی از اندوه این کوه لحظه لحظه به سایش را،
آرامش ِ همیشه‌ی من! وقتی دست‌ات پناه بی‌کسی ِ من نیست،
باید کمی مهار کنم در خود این حس بی‌قراری سرکش را
شاید اگر که پیکر ِ تاریک‌ام در خاک، خاک ِ سرد بیارامد
سرمای دست ِ منجمد ِ این گور، گرمای لحظه‌های نوازش را...
«دزدمونا»ی قصه اگر یک‌بار خود راوی ِ روایت ِ خود باشد
دستان ِ بی‌گناه ِ تو در این متن تغییر می‌دهند نگارش را...
بگذار تا «دیاگو»ی این قصه با مرگ ِ من به خواسته‌اش... کافی‌ست!
من هیچ چیز از تو نمی‌خواهم. جز این‌که بس کنیم نمایش را...

                                                                                           دی ۸۵

پی‌نوشت:
دستت را گذاشته‌ای اینجای گلوی من و فشار فشار فشار فشار می‌دهی. من سنگ نیستم. من سنگ نیستم. می‌فهمی؟