پنجشنبه ٢٥ آبان ۱۳۸٥

 

امروز بيست و پنج‌ام آبان است. بيست و چهار ساله شدم، انگار
بيست و چهار خنجر ِ مسموم‌اند اين سال‌های لعنتی ِ بيمار
امروز روز ِ وحشت و تنهايی است. باران خراش داده صدايم را
ياد ِ تو دور ِ پيکر ِ من چون موج پيچيده است... نه! نه! شبيه ِ مار...
بيست و چهار ميخ به جای شمع، يک تکه سنگ ِ سرد به جای کيک
بر چارگوش ِ چوبی تابوت‌ام بيست و چهار ميخ بکوب ای يار!
تب، لرز، اشک، رخوت و تاريکی... امسال سال ِ وحشت و تنهايی است
تا تکه تکه جمع شدم، از نو؛ هی تکه تکه خرد شدم هر بار
دلتنگ، گيج، خسته،... جهان سرد است. حتا رمق برای نوشتن نيست
هی هيچ، هيچ، هيچ، سراسر هيچ... يک دور ِ باطل است که هی تکرار...
نه! نه! نه! التيام نمی‌خواهم! اينجا خدا چه واژه‌ی مهجوری است...
دل بسته‌ام فقط به فراموشی، دل بسته‌ام فقط به همين انکار؛
اينکه هنوز مال ِ خودم هستی. اينکه هنوز عشق نفس دارد.
يک خواب، خواب، خواب، فقط خواب است اين روزهای لعنتی ِ کشدار...

                                                                                          آبان ۸۵

پی‌نوشت:

چه بی‌تابانه می‌خواهم‌ات
                      ای دوری‌ات آزمون ِ تلخ ِ زنده به گوری!
.
.
.
.
.
.