پنجشنبه ٢٥ خرداد ۱۳۸٥

 

من دوست دارم‌ات به خدا این‌ها از روی مستی و تب و هذیان نیست
یعنی به قول ِ حضرت مولانا درد ِ مرا به غیر تو درمان نیست

تا نیستی، گل‌ام! به همین وضع است، اندوه ِ من تمام نخواهد شد
این ابری ِ سترون ِ چشمان‌ام دیگر به فکر ِ بارش ِ باران نیست

خالی و تلخ، گنگ و شناور، گیج... این روزهای راکد ِ تکراری
هی گیج می‌خورم... به خدا آقا! این وضع ِ زندگی ِ یک انسان نیست

آخر خدا کجاست؟ نمی‌بیند؟ این‌بار مضمحل شده‌ام انگار
حتا به قدر ِ یک سر ِ سوزن هم در دست‌های خسته‌ام ایمان نیست

فرقی نمی‌کند که کجا باشم، درد ِ من التیام نخواهد یافت
احساس ِ تلخ ِ غربت ِ من دیگر محدود ِ راهِ رشت به تهران نیست

از من نخواه! بدرقه‌ات سخت است... ای ماه ِ من! بدون ِ تو ممکن نیست
وقتی برای دست تکان دادن در دست‌های خسته‌ی من جان نیست

تک شاخه‌ی شکسته نمی‌روید! سخت است تکیه‌گاه ِ خودم باشم
بالابلند! طاقت ِ دلتنگی این روزها برای من آسان نیست

بیست و سه سال مملو ِ از پوچی... ای مهربان بیا و شروع‌ام باش
با بودنت تولد ِ من دیگر تاریخ ِ بیست و پنج‌ام آبان نیست

                                                                                خرداد ۸۵

پی نوشت:
اِلهی ما اَقْرَبَکَ مِنّی و اَبْعَدَنی عَنْکَ...