این روزها شده‌ام یک گوش بزرگ و یک معده. همین‌جور آرام گوش که می‌سپارم به حرف‌های این همه آدم‌های دور و بر، یکهو به خودم می‌لرزم و می‌بینم هی مدام دارم چرک و کثافت‌های توی جمله‌ها را بالا می‌آورم تند و تند. برای خاطر خدا دلتنگی‌هایتان را مثل چک برگشتی دست‌تان نگیرید. حریم خصوصی من، ارث پدرتان نیست که گذشتن از دیوارهایش را از من طلب دارید!

پی‌نوشت:
. . .یک‌شب بنوشان جرعه‌ای ما را