جمعه ٩ آذر ۱۳۸٦

 

۱) از این جاده‌ها. از این آمدن و رفتن‌ها. زندگی‌م شده رفت و برگشت در مسیری محصور. مثل آونگ ساده‌ی آزمایشگاه فیزیک۱. با گشتاوری مساوی در رفت و برگشت‌ام. دور ِ باطلی ناتمام. نه تنها رشت تا تهران و برگشت. مدت‌هاست در زندان خودم تاب می‌خورم...
۲) من ایمان ِ درست و حسابی ندارم. همین که کم می‌آورم دهان‌ام به کفر باز می‌شود. همین است که هیچ وقت زنجیر ِ محکمی نداشتم. دل‌ام زنجیر و طناب نمی‌خواهد. دل‌ام دست‌های شافع نمی‌خواهد. دل‌ام دست‌های خود ِ خدا را می‌خواهد. بزرگ. وسیع. نرم. شِکرخوری ِ اضافه می‌کنم. می‌دانم...
۲-۱)  حس می‌کنم دارم کش می‌آیم. بالاتر از مدول الاستیسیته‌ام. مانده‌ام کی و کجا وا می‌روم و بوم!
۳) خدای خوب من. قرار بود هر وقت صدات کردم خانه مشکی‌ات را بیاوری در اتاق کوچک ِ من. یادم رفت نشانی جدیدم را بدهم. قبول! اما تو که دیدی اتاق ِ قبلی بی‌صاحب مانده، همین طور راه‌ات را کشیدی و رفتی؟ نگفتی لااقل از کسی سراغ بگیری؟
۴) می‌گفت تو زیاد تقلا می‌کنی. رام ِ زندگی نیستی. می‌خواهی با اتفاق‌های زندگی‌ات بجنگی. می‌گفت بخش بزرگ زندگی دست ِ ما نیست. نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم همه چیز مطابق میل و برنامه‌هایمان پیش برود. اما تو سرکشی. برای همین هم از همه بیشتر لطمه می‌خوری. دست و پا می‌زنی و فرو می‌روی. گاهی باید چشم‌هایت را ببندی و بگذاری زندگی همین‌طور که درگذر است تو را همراه خودش ببرد. می‌گفت غریق‌ها اگر وقت غرق شدن تقلا نکنند و دست و پا نزنند، اگر خودشان را به طبیعت ِ دریا و موج بسپارند سالم به ساحل می‌رسند. می‌گفت تقلایشان می کشدشان پایین و غرق می‌شوند. می‌گفت به زندگی اعتماد کن. غرق نشو. عمیق نشو. به چرایی هر موضوع ساده فکر نکن. می‌گفت... من اما نمی‌توانم مثل بز سرم را بیاورم پایین و ته همه چیز را به قسمت و تقدیر و مصلحت حواله بدهم. درست است که این تیغ ِ لعنتی زیادی تیز است اما تیزترین تیغ های دنیا هم بالاخره کند می‌شوند. هرچقدر هم که دوباره تیزشان کنند یکروز عمرشان تمام می‌شود. من ضربه های این تیغ را می‌پذیرم. می‌دانم یکروز بالاخره کند می‌شود و از پا می‌افتد. مجروح شده‌ام. طاقت‌ام تمام شده. درد می‌کشم. اما یک‌روز بالاخره تمام می‌شود. حتا اگر آن روز آخرین روز زندگی‌ام باشد. من تسلیم جبر زندگی نمی‌شوم...
۵) انگار دراز کشیده‌ام کف ِ یک قایق ِ سوراخ. می‌دانم هر لحظه بیم ِ واژگونی و فرورفتن است. با این همه دراز کشیده‌ام و گذاشته‌ام جریان آب بتازاند برای خودش. شناگر قابلی نیستم. قطب‌نما و نقشه هم ندارم. فقط روی سگ دارم. و پوست ِ کرگدن!

پی‌نوشت ۱:
شبیه ِ یک درخت ِلخت. خشک و مجروح. توی باد. با بک گراند ِ یک بیابان ِ بی‌آب و علف. روح‌ام را می‌گویم. عریان. بی‌پناه. ترس‌خورده. تنها. ترسیده.
پی‌نوشت ۲:
پل‌ها و جاده‌ها را
از ياد برده‌ام
اين كه به جايی بروم
دره‌ای را پشت سر بگذارم
و پاييز
از پاهايم بالا آمده و به قلب‌ام رسيده‌است
اگر بالی داری، بگشا
تو در من خواهی پوسيد... (رسول یونان)