از آنجا می‌آیم
خاطراتی دارم
 به دنیا آمدم
آنسان که مردمان میرای دیگر
به این دنیا آمده‌اند.

 مادری دارم
و خانه‌ای با پنجره‌های بی‌شمار
برادری دارم
دوستانی
و سلولی با پنجره‌ای سرد. . .

موج مال من است
که مرغان دریایی از من ربوده‌اند. 
چشم‌اندازی دارم
با تیغه‌های علف هرز
ماه از آن من است،
در انتهای لبه‌ی کلمات
و انبوه پرندگان
و زیتون‌زار ابدی. 

 بر این زمین بارها قدم گذاشته‌ام
پیش از آنکه شمشیرها
از پیکر زنده‌اش
ضیافت شام برپا کنند...

 از آنجا می‌آیم
آسمان را به مادرش باز می‌گردانم
وقتی‌که آسمان
گریه می‌کند برای مادرش
 و می‌گریم
از اینکه مرا ابری می‌شناسند
برای بازگشت...

آموخته‌ام که تمامی حروف
شایستگی این را دارند
که برایشان میدانی از خون برپا شود
پس قواعد را درهم شکسته‌ام
من
تمامی کلمات را آموخته‌ام
و آن‌ها را بهم ریخته‌ام
تنها برای سرودن یک چیز: وطن

شعر از: محمود درویش

ترجمه‌ی فاطمه حق‌وردیان